1ο Δημοτικό Σχολείο Ερέτριας

Αποχαιρετιστήρια  επιστολή του  Φραγκάκη Σπυρίδωνα Δασκάλου-Διευθυντή του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Ερέτριας.

Αύγουστος 1983 ένας κύκλος ανοίγει……………

Αύγουστος 2020 ο κύκλος αυτός κλείνει…………..

Αγαπητοί μαθητές,-τριες

Αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες

Αγαπητοί Γονείς

  Το  φετινό σχολικό έτος , ήταν ιδιαίτερο, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού COVID-19.  Μπήκαμε στη διαδικασία της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης το διάστημα της καραντίνας.  Νέοι κανόνες λειτουργίας των σχολείων μετά την επανέναρξη, απαγόρευση των  δια ζώσης συναθροίσεων καθώς και των τελετών λήξης του σχολικού έτους, όπως συνηθιζόταν.      Έτσι αποφάσισα να σας αποχαιρετήσω με κάποιες σκέψεις, καθώς αναπολώ τα 37  χρόνια της εκπαιδευτικής μου πορείας  σαν δάσκαλος και  διευθυντής, κυρίως στα δύο σχολεία της Ερέτριας .

Ξεκινώντας να γράφω αυτές τις αράδες ξετυλίγονται μπροστά μου σαν από κινηματογραφική ταινία διάφορες εικόνες της σταδιοδρομίας μου, από το μακρινό 1984  όταν ήρθα στην Ερέτρια ,την πόλη που αγάπησα τόσο πολύ και έμελε να γίνει η δεύτερη πατρίδα μου, μετά τη Χίο  την αγαπημένη.

Ερχόμενος  στην Ερέτρια μετά από θητεία ενός χρόνου στην δυσπρόσιτη  περιοχή της Καρυστίας- το μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο της Αντιάς -παρουσιάστηκα στο Ιστορικό 1^ο Δημοτικό Σχολείο της Ερέτριας ( 1-9-1984) για να αναλάβω υπηρεσία. Το σχολείο 10θέσιο με τέσσερις αίθουσες διδ/λίας και τρία διθέσια παραρτήματα ενοικιαζόμενα, με εκ περιτροπής μαθήματα πρωί –απόγευμα ,λόγω συστέγασης και με το Γυμνάσιο. Η Διευθύντρια η κ. Δαμβέργη Άλκηστις με υποδέχτηκε και με κάλεσε στο γραφείο –ένας χώρος δύο επί δύο σημερινή αποθήκη -για να αναλάβω υπηρεσία. Κατά τ’ άλλα  σχολείο δίπλα στη θάλασσα, διάλειμμα στην παραλία ,δίχως περιφράξεις και πόρτες ασφαλείας. Υπέροχη εικόνα, υπέροχο συναίσθημα. Σχέσεις και φιλίες με συναδέλφους που αν και έχουν φύγει διατηρούνται ανεξίτηλες μέχρι σήμερα.

Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι από τότε ,το σχολείο μεγάλωσε κατά δύο αίθουσες έγινε 12/θέσιο και παράλληλα κτίστηκε  το 2^ο Δημοτικό (1993)  . Γίνεται χωρισμός των μαθητών και σταματάνε οι βάρδιες πρωί-απόγευμα.

Όμως η ουσία αυτής της πορείας βρίσκεται, μάλλον κάπου πίσω απ΄ αυτά τα κτίρια. Γιατί τα κτίρια δεν είναι τίποτα, χωρίς το ζωτικό τους στοιχείο που είναι τα παιδιά, οι μαθητές! Το κέντρο αναφοράς κάθε δασκάλου. Και αυτούς καλούμαι τώρα να αποχαιρετήσω και ψάχνω τις λέξεις που θα αποδώσουν αυτό που αισθάνομαι.

Και έρχεται στο μυαλό μου ο στίχος του τραγουδοποιού: «Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα». Πώς να μιλήσεις στα παιδιά που μεγαλώνουν; Ποια αλήθεια να τους μεταφέρεις και πώς ; Δύσκολο αλλά αναγκαίο. Στέκομαι λοιπόν στο ποίημα του Μ. Αναγνωστάκη, που με τόσες λίγες λέξεις θαρρώ πως λέει τόσα πολλά!

                        Στο παιδί μου                                                                                                                                                    Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια.

Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί                                                                                                                   Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο                                                                                                          Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια                                                                                                                             Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ                                                                                                                                       Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,                                                                                                        Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω                                                                                                                      Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.                                                                                                                                                                                                        Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά .                                                                                                              Αυτή την αλήθεια προσπαθούσα πάντα να σας λέω καλά μου παιδιά και όχι μόνον.

Μ’ αυτή την αλήθεια για τη ζωή προσπαθούσα πάντα να σας οδηγήσω σ’ έναν καινούριο δρόμο γεμάτο περιπέτειες, γεμάτο γνώσεις, ελπίζοντας πάντα να εκπληρωθεί η φιλοδοξία του στοχαστή: « Ο δάσκαλος να είναι δύναμη, πράξη ο μαθητής και το σχολείο γιορτή!»                                                                                          

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,

Δύσκολο και κουραστικό το έργο μας ,αλλά γοητευτικό και ωραίο συνάμα!

«Σμιλεύουμε» ψυχές….  Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη προς όλους σας  για την καλή συνεργασία μας, έμαθα πολλά από ανθρώπους με ανοιχτή ματιά, ανθρώπους με όραμα, ανθρώπους ελεύθερους και γι’ αυτό δημιουργικούς και αποδοτικούς. με αγάπη στο μαθητή  και στο έργο τους.  Διδάχθηκα πολλά από τους συναδέλφους  που υπερασπίζονταν με πάθος το δικαίωμα της ελευθερίας στη διδασκαλία, το δικαίωμα των καλύτερων συνθηκών άσκησης του εκπαιδευτικού έργου, και το δικαίωμα να γίνονται σεβαστά από την πολιτεία τα δικαιώματά μας.                                                                                                      Στη Διοικητική μου διαδρομή είχα πάντα ως αρχή μου ότι « το σεβασμό και την εκτίμηση τα εμπνέεις και δεν τα επιβάλεις».                                                                                                                                                                                  Νιώσαμε χαρές αλλά και πίκρες.   Δημιουργήθηκαν ζεστές φιλίες, παλιές και νέες.   .  Πολλά ονόματα και πρόσωπα συναδέλφων που έχουν φύγει πια απ’ την Ερέτρια, έρχονται στο νου μου με αγάπη και συγκίνηση. 

Σας ευχαριστώ θερμά για την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη που επιδείξατε στο πρόσωπό μου.                                                                                                                                                                                                       Σας αποχαιρετώ λοιπόν και εύχομαι σε όλους σας κάθε προσωπική και οικογενειακή υγεία και ευτυχία. Σας διαβεβαιώνω ότι και έξω από την εκπ/ση θα νιώθω πάντα συνάδελφος και με τις γνώσεις ,την εμπειρία και τις όποιες δυνάμεις μου θα είμαι παρών, θα συνεχίζω να στηρίζω τον αγώνα σας και θα προσφέρω ενεργά μέσα στην κοινωνία για ένα καλύτερο μέλλον των παιδιών μας.

Αγαπητοί μου γονείς,

Τριανταεπτά χρόνια διαρκούς αγώνα για το σχολείο, όπου υπηρέτησα. Οι περισσότεροι από σας τώρα πρώην μαθητές μου. Η ευλογία του δασκάλου να βλέπει τα «παιδιά του» να μεγαλώνουν, να προκόβουν ,να δημιουργούν.

Να τα συναντάς στο δρόμο και να σου λένε «γεια σου δάσκαλε».

Μαζί σας βρισκόμουν σχεδόν σε καθημερινή επαφή, κατανοώντας τις αγωνίες σας, αλλά και τις δικαιολογημένες σας απαιτήσεις για καλύτερη εκπαίδευση των παιδιών σας. Χτίσαμε ένα πεδίο αμοιβαίας εμπιστοσύνης και πολλές φορές μάλιστα αυτό αποτέλεσε για μένα ισχυρό εργαλείο στην διεκδίκηση –επίλυση των διαφόρων αιτημάτων για το σχολείο.

Επιστολές ,υπομνήματα, ομιλίες, προτάσεις, επιχειρήματα, αντιπαραθέσεις, εντάσεις αλλά και αναγνώριση των προσπαθειών, ήταν τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της εικοσάχρονης δράσης μου από τη θέση ευθύνης (Δ/ντή).  

    Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς για την καλή συνεργασία και την ποικιλότροπη βοήθεια που μου προσέφεραν: 

 Τους μαθητές μου στα  σχολεία για τις σπάνιες χαρές που μου έδωσαν και για όσα με δίδαξαν.                                                                                                                                                                                                    Τους  συναδέλφους μου στα σχολεία όπου υπηρέτησα και ιδιαίτερα τους συναδέλφους στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο Ερέτριας τα τελευταία δεκατρία χρόνια, συνοδοιπόρους στον κοινό αγώνα για τη βελτίωση της εκπαίδευσης.                                                                                                                                                                                                           Τον υποδιευθυντή του σχολείου  κ. Μπουρδάρα Γεώργιο που τα δύο χρόνια της θητείας του βοήθησε πάρα πολύ στη λειτουργία του σχολείου και είχαμε μια εξαιρετική συνεργασία.                                                                                                                                                                                                                                                           Την πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων κ. Βελαέτη Κων/να και το Διοικητικό Συμβούλιο για την πολύπλευρη υποστήριξή του.

 Την υπεύθυνη καθαριότητας του σχολείου κ. Κωστορρίζου Ευφροσύνη για την προσφορά της στο σχολείο τα δεκατρία χρόνια της συνεργασίας μας.                                                                                                                                                        Την Περιφερειακή Δ/ντρια κ. Μπενιάτα Ελένη.                                                                                                                          Το Δ/ντή Πρωτ/μιας Εκπ/σης Εύβοιας κ. Ζημιανίτη Κων/νο και το διοικητικό προσωπικό της Δ/νσης.                                                                                                                                                                                                                                            Τον υπεύθυνο εκπαιδευτικών θεμάτων  κ. Λυγούρα Βασίλειο για την άριστη συνεργασία που είχαμε.                                                                                                                                                                                                                                                          Τη συντονίστρια εκπ/κού έργου κ. Κιούση Ελένη ,αλλά και την  προηγούμενη Σχολική Σύμβουλο κ. Μπλατσούκα Ευαγγελία για την πολύτιμη βοήθειά τους.                                                                                                                                                                                                         Τον προϊστάμενο του ΚΕΣΥ  Εύβοιας κ. Γκάρτζιο Γεώργιο για   την πολύτιμη βοήθεια που μας πρόσφερε όποτε του τη ζητήσαμε.                                                                                                                                                                                       Τη Δημοτική Αρχή Ερέτριας , τον Πρόεδρο της Σχολικής Επιτροπής Πρωτ/μιας Εκπ/σης του Δήμου κ.Καρρά Σταμάτιο και το διοικητικό προσωπικό.                                                                                                                                                           Τους συναδέλφους,-σσες Δ/ντές/ντριες των όμορων σχολείων ( Δημοτικά, Νηπ/γωγεία Γυμνάσιο, Λύκειο) του Δήμου Ερέτριας και ιδιαίτερα του 2^ου Δημοτικού Σχολείου Ερέτριας κ. Γιαννάκη Σπυρίδωνα .                                                                                                                                                                                                 Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω το  Σύλλογο  Δασκάλων & Νηπιαγωγών Εύβοιας, καθώς και τους αιρετούς αντιπροσώπους του κλάδου για την συνεργασία που είχαμε κατά τη διάρκεια της θητείας μου.                                                                                                               .                                                                                                                     

Κάπου εδώ το ταξίδι τελειώνει. Πονάει όταν τελειώνει κάτι, ειδικά όταν το αγάπησες   τόσο πολύ και βεβαίως όταν σου έδωσε τόσες χαρές. Όταν όμως κλείνει ένας κύκλος, είναι σίγουρο ότι θα ανοίξει ένας άλλος……

Σας ευχαριστώ όλες και όλους !

Καλό Καλοκαίρι ! Σε πείσμα των δυσκολιών και των προβλημάτων.